Σκέφτομαι συνέχεια. Ναι. Σκέφτομαι πολλά πράγματα όλη την ώρα. Δεν σταματώ να σκέφτομαι. Πράγματα άσχετα, αδιάφορα, ανόητα και πολλές φορές παράλογα. Τώρα τελευταία όμως μου έχει γίνει έμμονη ιδέα μία και μόνο σκέψη. Μια σκέψη που φαντάζει όμως αληθινή. Και πιστέψτε με, είναι..
Είμαι λέει τραβεστί. Ένας ώριμος, αρρενωπός, μουσάτος τραβεστί. Φοράω το λαμπερό μου στρασάτο φόρεμα και αλωνίζω περήφανος στους δρόμους της Αθήνας. Τα στενά σοκάκια της Πλάκας αντηχούν τα χαρμόσυνα τακ-τουκ καθώς τα τακούνια μου συναντούν το λιθόστρωτο διάβα τους, τα μαγαζιά του Γκαζιού πλημυρίζουν χρώματα και φως σαν τα φωτορυθμικά τους χτυπούν το φόρεμά μου, η Συγγρού, μια συμφωνική ορχήστρα από κόρνες και σφυρίγματα. Νωχελικά βλέμματα ξαφνικά αστράφτουν από πόθο και λαχτάρα σαν πέφτουν πάνω στην καλλίγραμμη σιλουέτα μου, νεανικά, αθώα πρόσωπα, αναψοκοκκινίζουν σαν παρατηρούν την υποψία στρίνγκ που διαγράφεται πάνω στο σμιλευμένο κωλαράκι μου. Σκυλιά γρυλλίζουν και γάτες γουργουρίζουν τρεμάμενες σαν το άρωμα μου ερεθίζει τα ευαίσθητα ρουθούνια τους. Τα πάντα γύρω μου ομορφαίνουν και ζωντανεύουν από την ανυπέρβλητη ομορφιά που εκπνέει η παρουσία μου. Όλη η πλάση σηκώνει τα χέρια ψηλά δοξάζοντας τον Καλλιτέχνη μου. Κι όμως…
Είμαι λέει τραβεστί. Ένας ώριμος, αρρενωπός, μουσάτος τραβεστί. Φοράω το λαμπερό μου στρασάτο φόρεμα και αλωνίζω περήφανος στους δρόμους της Αθήνας. Τα στενά σοκάκια της Πλάκας αντηχούν τα χαρμόσυνα τακ-τουκ καθώς τα τακούνια μου συναντούν το λιθόστρωτο διάβα τους, τα μαγαζιά του Γκαζιού πλημυρίζουν χρώματα και φως σαν τα φωτορυθμικά τους χτυπούν το φόρεμά μου, η Συγγρού, μια συμφωνική ορχήστρα από κόρνες και σφυρίγματα. Νωχελικά βλέμματα ξαφνικά αστράφτουν από πόθο και λαχτάρα σαν πέφτουν πάνω στην καλλίγραμμη σιλουέτα μου, νεανικά, αθώα πρόσωπα, αναψοκοκκινίζουν σαν παρατηρούν την υποψία στρίνγκ που διαγράφεται πάνω στο σμιλευμένο κωλαράκι μου. Σκυλιά γρυλλίζουν και γάτες γουργουρίζουν τρεμάμενες σαν το άρωμα μου ερεθίζει τα ευαίσθητα ρουθούνια τους. Τα πάντα γύρω μου ομορφαίνουν και ζωντανεύουν από την ανυπέρβλητη ομορφιά που εκπνέει η παρουσία μου. Όλη η πλάση σηκώνει τα χέρια ψηλά δοξάζοντας τον Καλλιτέχνη μου. Κι όμως…
Η ζήλεια, ο φθόνος, η κακία, ίσως και ο φόβος για το ανεξήγητο, γίνονται όπλα σε ορισμένους κακόβουλους που προσπαθούν μάταια να σπιλώσουν το ίματζ μου. Κακομαθημένα σκατόπαιδα με δείχνουν και ουρλιάζουν δακρυσμένα, γονείς τρέχουν πανικόβλητοι αρπάζοντας τα παιδιά τους από το χέρι, χαζοχαρούμενα κοριτσάκια ψουψουρίζουν μεταξύ τους χαχανίζοντας. Κομπλεξικές γεροντοκόρες μου ρίχνουν νερό από τα μπαλκόνια τους, ξεδιάντροποι πορνόγεροι μου κλείνουν το μάτι κουνώντας ρυθμικά τη ρυτιδιασμένη γλώσσα τους, μεθυσμένοι σαραντάρηδες με αποκαλούνε Μπάμπη και μου τσιμπούν δυνατά το γκώλο γελώντας, εξοδούχοι φαντάροι με φωνάζουν Κώστα και μου πετάν γιαούρτια από τα αμάξια τους. Η υπομονή όμως έχει και τα όρια της. Και πιστέψτε με, τα έχω ξεπεράσει καιρό τώρα. Γι’ αυτό λοιπόν μια προειδοποίηση, σε όλους αυτούς, σε όλους εσάς που δεν αποδέχεστε τη λαμπερή μου ύπαρξη, προσέξτε την επόμενη φορά που θα βρεθώ στα νώτα σας. Με λένε Γιάννη και δεν πέτυχε πλήρως η εγχείρηση…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου