Πουλής

Σκέφτομαι συνέχεια.Ναι.Σκέφτομαι πολλά πράγματα όλη την ώρα.Δεν σταματώ να σκέφτομαι.Πράγματα άσχετα, αδιάφορα, ανόητα και πολλές φορές παράλογα.Τώρα τελευταία όμως μου έχει γίνει έμμονη ιδέα μία και μόνο σκέψη.Μια σκέψη που φαντάζει όμως αληθινή.Και πιστέψτε με, είναι..
   Είμαι λέει ένα πουλί.Ένα μεγάλο, εξωτικό και αγέρωχο πουλί.Απλώνω τα φτερά μου και ο χώρος γεμίζει χρώματα, πολύχρωμες εικόνες μιας πραγματικά αψεγάδιαστης πλάσης.Ένα αριστούργημα της φύσης, μια ζωγραφιά που προκαλεί δέος στα μάτια των κοινών θνητών.Ο χρόνος δεν έχει επίδραση πάνω μου.Βροχές και θυέλες πέφτουν πάνω μου και τσακίζονται σαν ακυβέρνητα πλοιάρια που συναντούν υφάλους.Ακόμα και σφαίρες.Ναι, καλά διάβασες.Ακόμα και σφαίρες εξοστρακίζονται σαν πάνω σε τάνκ όταν διασταυρώνονται οι τροχιές μας.Και ξαφνικά, πετάω.Σπρώχνω τον άνεμο με τα πολύχρωμα φτερά μου και ανύπταμαι.Πετάω ψηλά χαλιναγωγώντας τον άνεμο σαν να ήταν το μουλάρι μου.Και από εκεί ψηλά όλα μοιάζουν μικροσκοπικά.Σπίτια, άνθρωποι, αυτοκίνητα.

   Μικροσκοπικά αγκάθια που έχουν για τα καλά εισχωρήσει στο ευαίσθητο δέρμα της μητέρας μου.Της μητέρας φύσης.Την έχουν πληγώσει και πονάει, αιμοραγεί.Από εδώ ψηλά φαίνονται καθαρά οι πληγές, τα στίγματα, τα ερυθρά ποταμάκια της αιμοραγούσης μητρός μου.Και έτσι όπως ήπταμαι ψηλά στα ουράνια, η θλίψη και η οργή που με διακατέχουν μετατρέπονται σε όπλο.Ένα όπλο τόσο τρομακτικό και δόλιο, ένα όπλο από εκείνα που απλά αναφωνείς "τη γαμήσαμε" και τίποτε άλλο.Και εξαπολύω την επίθεσή μου.Τεράστιες και συμπαγείς κουτσουλιές εκτοξεύονται από την τέλεια σχεδιασμένη οπή μου και προσκρούουν με μανία και μένος πάνω σε σπίτια, κεφάλια, αυτοκίνητα.Τίποτε και κανείς δεν ξεφεύγει από την τρομερή επίθεσή μου.Οροφές καταρέουν, αμάξια διαλύονται, άνθρωποι χεσμένοι από την κορυφή ώς τα νύχια πέφτουν κάτω λυπόθυμοι.Πανικόβλητοι τρέχουν να σωθούν από αυτή τη βιβλική καταστροφή.Αλλά τίποτα δεν είναι αρκετό.Όλα μία άμορφη μάζα τσιμέντου, λαμαρίνας και σκατών.Ένα πραγματικά θεσπέσιο υπερθέαμα, ένα αριστούργημα, μία τέλεια εκτελεσμένη συμφωνική ορχήστρα με εμένα στο ρόλο του μαέστρου.Εμένα.Το πουλί.Το μεγάλο, εξωτικό και αγέρωχο πουλί.Και μπορεί μερικοί να γελάσουν.Μερικοί να πουν ότι είμαι μαλάκας.Μπορεί ακόμη πάνω στη σύγχυσή τους να αναφωνήσσουν σαν τον ψυχίατρό μου, "μα αυτός είναι τρελός για δέσιμο".Αλλά δεν με πειράζει.Παρά μόνο με θλίβει.Με θλίβει το πόσο αναίσθητοι, τυφλοί και κωφοί είναι.Τόσο αναίσθητοι που έχουν συνειδητά ξεχάσει να αφουγκράζονται, να νιώθουν το περιβάλλον και τη φύση που τους περιβάλλει.Τόσο τυφλοί που δεν βλέπουν τα χρώματά μου.Τόσο κωφοί που δεν ακούνε το τραγούδι μου.Για όλους αυτούς, όλους εσάς που με κατακρίνετε, που γελάτε μαζί μου και συνεχίζετε να απλώνετε τις αγκαθωτές ρίζες σας, έχω να πω μόνο ένα πράγμα.Τσίου..